مدتهاست که دلم برای خودم تنگ می شود. نوعی دلتنگی عجیب که تاکنون تجربه اش نکرده بودم.

هر روز از خواب بیدار می شویم و فعالیت هایمان آغاز می شود. بدون این که فرصتی داشته باشیم تا به آن چه هستیم و آن چه داریم نیم نگاهی داشته باشیم. هر روز برای تمام شدن ها باید بدویم و در انتهای شب گویی به جایی نرسیده ایم. گم شده ایم! این فضای مجازی معتادمان کرده است! و خودمان نمی دانیم که چه ارتباط هایی را از دست داده ایم. چه دوست داشتن هایی را رها کرده ایم و به جای آن همه مهربانی چه چیزی عایدمان شده است.

حتی به این ها فکر هم نمی کنیم. فرصت نداریم که فکر کنیم. مجالی نیست باید به دویدن های بی امانمان ادامه دهیم وگرنه نخواهیم رسید – اگر رسیدنی باشد...

در كوچه باد مي آيد
اين ابتداي ويراني ست
آن روز هم كه دست هاي تو ويران شدند
باد مي آمد

فروغ فرخزاد

عشق، عاشق و معشوق در جهان يكي ست و آن پروردگاريست كه بي همتاست. روزي چون عاشورا، تجلي اين سه، ديده ‏آناني را ‏كه اهل ديدنند اشكبار كرد. آن سجده عاشقانه، آن تجلي پرنور، آن زيبايي وصف ناپذير و آن حماسه تا امروز و فردا ‏جاويدان همچنان ‏تازه و غم آفرين است.‏
اميد است كه حماسه اي اين چنين را تنها در اشكها خلاصه نكنيم و راز اين تجلي را آن چنان كه شايسته است دريابيم ‏.

این روزها غم عجیبی بر فضا حاکم است. زمستان در راه است و غم طبیعت بر دردهای مگوی من می افزاید. اولین برگ از گلهای کاغذی را با شعر رنج تصویر می کنم:

 

رنج

 

من نمی دانم

    - و همین درد مرا سخت می آزارد-

که چرا انسان، این دانا

                       این پیغمبر

در تکاپوهایش؛

            - چیزی از معجزه آن سوتر-

ره نبرده ست به اعجاز محبت،

                                      چه دلیلی دارد؟

 

چه دلیلی دارد

که هنوز

مهربانی را نشناخته است؟

و نمی داند در یک لبخند،

چه شگفتی هایی پنهان است!

 

من برآنم که درین دنیا

خوب بودن – به خدا – سهل ترین کارست

و نمی دانم

                    که چرا انسان،

                              تا این حد،

                                        با خوبی

                                               بیگانه ست.

و همین درد مرا سخت می آزارد!

 

از مجموعه "دلاویزترین" فریدون مشیری